บทที่ 3 ตอนที่ 3
เนโลคลิสถ่อมตน ขณะหันไปรับแก้วน้ำเย็นฉ่ำจากมือเรียวเล็กของเข็มหอม
“ขอบคุณครับ”
“ดื่มให้หมดนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะคิดเงินคุณจริงๆ ด้วย” เข็มหอมทำเสียงดุ เนโลคลิสจึงอมยิ้ม และดื่มน้ำจนหมดแก้ว คนออกคำสั่งอมยิ้มหน้าบาน รับแก้วเปล่ามาถือเอาไว้
“คุณนี่ก็ขี้เหนียวไม่หยอกเลยนะ กลัวเสียเงินสิท่า”
“ออกไปเล่นข้างนอกก่อนไป หอม ย่าจะคุยธุระกับคุณเนโลคลิส”
“เนโลคลิส? ชื่อแปลกจัง ฉันชื่อเข็มหอมนะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
เด็กสาวแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ พร้อมกับยื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อทักทาย เนโลคลิสลุกขึ้นยืน และสัมผัสกับมือนุ่มของคู่สนทนาอย่างสุภาพตามแบบบุรุษที่ถูกปลูกฝังเรื่องมารยาททางสังคมมาตั้งแต่เกิด
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“ถ้าคุณไม่รีบร้อนอะไร เดี๋ยวคุณคุยกับคุณย่าเสร็จ ฉันจะพาเที่ยวรอบๆ บ้าน เอาไหม”
“หอม ย่าบอกให้ออกไปรอข้างนอกไงจ๊ะ”
“คุณย่า” เด็กสาวทำหน้าย่น เสียงอ่อย
“ย่าไม่ใจอ่อนหรอก ออกไปก่อน”
“ก็ได้ค่ะ”
เข็มหอมเดินออกไปจากห้องกว้างแล้ว อรณีจึงหันมาพูดกับแขกหนุ่มอีกครั้ง
“หลานสาวของฉันเป็นยังไงบ้างคะ”
เนโลคลิสเลิกคิ้วสูงประหลาดใจกับคำถาม
“คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะ เข็มหอมเป็นยังไงบ้างคะในสายตาของคุณน่ะ”
แม้จะแปลกใจกับคำถามแต่เนโลคลิสก็ตอบออกไป “น่ารักสดใสดีครับ แม้ว่าภายใต้ความสดใสจะซ่อนความเศร้าหมองเอาไว้ก็ตาม”
อรณียิ้มพึงพอใจ “แล้วถ้าคุณจะเลือกผู้หญิงสักคนในชีวิต คุณจะชอบแบบเข็มหอมหรือเปล่าคะ”
เป็นอีกครั้งที่เนโลคลิสประหลาดใจ แต่เขาก็ระบายยิ้ม และตอบออกไปเหมือนเคย
“ใครๆ ก็ชอบผู้หญิงสดใสครับ อยู่ด้วยแล้วคงจะมีแต่เสียงหัวเราะ”
“นั่นสินะ ใครๆ ก็พูดเหมือนกันแบบนี้แหละ แต่ยังไม่มีผู้ชายคนไหนที่ฉันถูกใจเท่าคุณมาก่อนเลย คุณเนโลคลิส”
“คุณอรณีหมายความว่าอะไรครับ” เขางงจริงๆ
รอยยิ้มจากริมฝีปากแห้งผากจนน่าเวทนาของคุณอรณียิ่งทำให้ชายหนุ่มประหลาดใจ
“ฉันน่ะอายุแปดสิบสี่แล้ว คงอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกไม่กี่ปี สิ่งเดียวที่ฉันเป็นกังวล ก็คืออนาคตของเข็มหอม”
เนโลคลิสฟังแล้วก็พอจะเข้าใจ หญิงชราคงต้องการให้เขายื่นมือเข้ามาอุปการะหลานสาวสินะ
“เงินที่จะได้จากการขายที่ดินผืนนี้จะสามารถทำให้หลานสาวของคุณอรณีใช้ได้ไปตลอดชีวิตครับ”
“ฉันไม่ได้ต้องการแค่นั้นหรอก”
“ครับ?”
“สมมติว่าถ้าฉันเกิดตายไปในปีสองปีนี้ เข็มหอมพึ่งอายุสิบหกแต่มีเงินเป็นพันล้านจากมรดกที่ดินผืนนี้ คุณคิดว่าฉันจะวางใจได้ยังไงที่ต้องปล่อยหลานสาวเอาไว้กับเงินก้อนโต ผู้ชายไม่ดีก็คงจะกระโจนเข้ามาใส่อย่างแน่นอน และด้วยอายุที่ยังน้อยของเข็มหอม คุณคิดหรือว่าจะรอดพ้นปากเหยี่ยวปากกาพวกนี้ไปได้”
เนโลคลิสหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา “คุณอรณีคงต้องการให้ผมดูแลเรื่องเงินของเข็มหอม หลังจากซื้อที่ดินผืนนี้ไปแล้วใช่ไหมครับ ถ้าใช่ คุณอรุณีก็ไม่ต้องกังวลนะครับผมจะดูแลให้ดีที่สุด และจะช่วยคัดเลือกคนที่จะเข้ามาในชีวิตของเข็มหอมอย่างละเอียด ผมทำได้แน่นอนครับ”
“ฉันต้องการมากกว่านั้นค่ะ”
“ยังไงหรือครับ”
“ถ้าคุณอยากได้ที่ดินผืนนี้ คุณก็ต้องแลกด้วยการ...”
เนโลคลิสโน้มตัวออกไปข้างหน้าเล็กน้อย ตั้งใจฟังทุกพยางค์ที่จะหลุดรอดออกมาจากปากแห้งผากของคู่สนทนา
“รับเข็มหอมเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”
“ห๊ะ?” เนโลคลิสได้ยินเสียงตัวเองครางแผ่วเบาด้วยความเหลือเชื่อ “คุณอรณีพูดอีกครั้งสิครับ ผมคิดว่าผมน่าจะหูฝาดไปเอง”
“ฉันต้องการให้คุณจดทะเบียนสมรสกับเข็มหอม”
คราวนี้ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูเลยทีเดียว เขาไม่ได้หูฝาดไปเอง แต่เขาแค่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของหญิงชราหน้าตาซื่อๆ ตรงหน้าเท่านั้นเอง
“เพื่อแลกกับที่ดินทั้งหมดของสวัสดิกุล”
“เอ่อ ผมคิดว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดกันนะครับ ผมมาที่นี่เพื่อเจรจาต่อรองซื้อขายที่ดินด้วยเงินครับ”
ชายหนุ่มพยายามควบคุมเส้นเสียงที่หลุดออกไปจากลำคอให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ด้วยเงิน...” เสียงห้าวย้ำชัดเจนอีกครั้ง “ไม่ใช่ด้วยการเสียสละอิสรภาพของตัวเองครับ”
อรณียิ้มบางๆ นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยฝ้าขาวจ้องมองมา “ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แต่ต้องการความมั่นคงให้กับเข็มหอม”
“งั้นผมก็คงทำให้คุณอรณีไม่ได้หรอกครับ” เนโลคลิสผุดลุกขึ้นยืน สีหน้าเย็นชาดุกระด้าง
“ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณก็จะไม่มีวันได้ที่ดินผืนนี้ ฉันจะขายที่ดินผืนนี้ให้กับคนอื่นที่เขารับข้อเสนอจากฉันได้”
คนที่ลุกขึ้นยืนชะงักเท้าเล็กน้อย เอี้ยวตัวหันหน้ากลับมามอง “คุณอรณีแน่ใจได้ยังไงครับว่าผมจะดูแลเข็มหอมได้ บางทีผมอาจจะทอดทิ้งเธอหลังจากแต่งงานกันแล้วก็ได้ มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกครับ ทางที่ดีให้เข็มหอมเป็นคนเลือกผู้ชายของตัวเองดีกว่าครับ”
“ฉันมองคนไม่ผิดหรอก คุณไม่มีทางทอดทิ้งสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน”
“ผมไม่ใช่คนดี”
“แต่คุณคือคนที่ฉันเลือก”
“เอาล่ะ ผมขอตัวนะครับ แล้วผมจะให้เลขาติดต่อกลับมาหาอีกครั้ง ซึ่งผมหวังเอาไว้เป็นอย่างยิ่งว่าคุณอรณีจะเปลี่ยนใจขายที่ดินให้กับซาเวลลาสในเร็วๆ นี้นะครับ”
“เดี๋ยว ! ถ้าคุณก้าวออกไปจากที่นี่ โดยที่ไม่ได้ให้คำตอบที่น่าพอใจกับฉัน ที่ดินผืนนี้จะไม่มีวันเป็นของคุณ อย่าลืมนะคะว่าที่ดินตรงนี้คือขุมทอง แล้วก็ไม่มีที่ดินแปลงใหญ่แบบนี้ในเมืองหลวงอีกแล้ว”
